Октябрь ирмемдери, пейзаж сөз менен жазылганда…

Кадимки эле октябрдын таңы болчу. Көгүш асманда ак мамы булуттар агышып, айланада ным топурактын, чириген ийне жалбырактардын жана эртең мененки таза абанын жыты таралып турган.

Парктагы эски таш фонтанда муздак тунук суунун бетинде сары жалбырактар кеме сымал сүзүп жүрүшчү. Жерде түстүү килем сымал жалбырактар арасынан дагы жашыл чөптөр баш чыгарып турду. Ар бир терең дем алган сайын бир сары жалбырак бутактан үзүлүп, жай айланып түшүп кетчү. Эски дарактардын сөңгөгүндө күндүн алтын түстүү нуру ойночу, бирок кабыкчалардын терең оюктарында көлөкө жашачу. Тынчтык өкүм сүрүп, алыстан майда куштардын назик үнү гана угулчу.

Кээде ошол кичинекей куштар сквердеги таш жолчолорго конуп, жем издешчү. Мен болсо үн катпай туруп, бул тынчтыкты, жалбырактагы термелген нурду, асмандан түшкөн жарыкты үркүтүп албайын деп дем алуудан да чочулачумун.

Асмандын көгүшү, дарактардын өңү, абадагы күздүн жыты  баары жумшак жарык менен чыланып, адамды өзүнө тартып турган. Ошондо мен ушул тынч күзгө айланып кетким келди. Анда бир аз муң бар эле, бирок ошол тынчтыктын, жымжырттыктын  өзүнүн өзгөчө салтанаты бар. Уйкуга кетип бара жаткан табияттын акыркы сулуулук майрамы.